Διαβάζοντας την πρώτη ελληνική ποιητική συλλογή του Θοδωρή Χιώτη (έχει ήδη εκδώσει –και βραβευθεί– στα αγγλικά), στην αρχή κυριεύεται κανείς από την αγωνία ότι ένας ευφυής νους, μια ευαίσθητη ποιητική ιδιοσυγκρασία αλυσοδένονται στον βωμό μιας αναίτιας πολυπλοκότητας.