Παρακολουθώντας το ντοκιμαντέρ «Η ομορφιά των σφαλμάτων» του Φινλανδού Τζούκα Καρκάνεν νόμιζα ότι βλέπω τον μυθοπλαστικό κινηματογράφο του Ακι Καουρισμάκι: μουντά, στενάχωρα σπίτια, αμήχανες, μα όχι δίχως στοργή, σχέσεις, τραγούδια που δυσκολεύεσαι να τα καταλάβεις αλλά οι άνθρωποι των ταινιών τα αγαπούν – κυρίως, αυτή η αίσθηση πως κάτι μπορεί να μη λέγεται αλλά υποδηλώνεται. […]