Επιτρέψτε μου να ξεκινήσω με τους πρώτους στίχους ενός από τα αγαπημένα μου ποιήματα του Καβάφη, «Σ’ ένα βιβλίο παληό»: «Σ’ ένα βιβλίο παληό –περίπου εκατό ετών–/ανάμεσα στα φύλλα του λησμονημένη,/ηύρα μιαν υδατογραφία άνευ υπογραφής…».