Το φινάλε της εκπομπής του Στίβεν Κολμπέρ μοιάζει για πολλούς σαν το τέλος μιας εποχής όπου η Αμερική μπορούσε ακόμη να γελάσει συλλογικά με τον εαυτό της και η πολιτική σάτιρα δεν θεωρούνταν απειλή για τη δημοκρατία της, αλλά απόδειξη της αντοχής της.