Η τεχνητή νοημοσύνη εισβάλλει ταχύτατα στην καθημερινότητα της εργασίας, αλλά η διάχυσή της δεν συνοδεύεται από αίσθημα ασφάλειας. Αντίθετα, δημιουργεί ένα παράδοξο: όσο περισσότερο χρησιμοποιείται, τόσο περισσότερο αυξάνεται η ανασφάλεια των εργαζομένων.

Το αποτέλεσμα είναι η ενίσχυση ενός νέου παγκόσμιου φαινομένου, του «job hugging», δηλαδή της επιλογής παραμονής στη θέση εργασίας όχι λόγω ικανοποίησης ή αφοσίωσης, αλλά για λόγους σταθερότητας. Σύμφωνα με το Παγκόσμιο Βαρόμετρο Ανθρώπινου Δυναμικού 2026 του ομίλου ManpowerGroup, η καθημερινή χρήση τεχνητής νοημοσύνης αυξήθηκε κατά 13%, φτάνοντας πλέον το 45% των εργαζομένων παγκοσμίως.

Βαθιά ανασφάλεια των εργαζομένων απέναντι στην αυτοματοποίηση και αναδεικνύει το εκπαιδευτικό χάσμα ως τον κρισιμότερο παράγοντα

Την ίδια στιγμή, όμως, η εμπιστοσύνη στη χρήση της τεχνολογίας μειώθηκε απότομα κατά 18%. Για πρώτη φορά μετά από τρία χρόνια καταγράφεται πτώση της συνολικής εμπιστοσύνης των εργαζομένων, με τη συνολική βαθμολογία του δείκτη να διαμορφώνεται στο 67%.

Η αντίφαση είναι έντονη. Οι εργαζόμενοι δηλώνουν ικανοί για το παρόν, αλλά αβέβαιοι για το μέλλον. Το 89% θεωρεί ότι διαθέτει τις δεξιότητες για να επιτύχει στον τρέχοντα ρόλο του, ωστόσο το 43% φοβάται ότι η αυτοματοποίηση μπορεί να αντικαταστήσει τη θέση εργασίας του τα επόμενα δύο χρόνια, ποσοστό αυξημένο κατά πέντε μονάδες σε σχέση με το 2025.

Αυτή η ανασφάλεια οδηγεί σε συμπεριφορές διακράτησης: το 64% των εργαζομένων σχεδιάζει να παραμείνει στον σημερινό εργοδότη του, αναζητώντας σταθερότητα μέσα σε ένα περιβάλλον ραγδαίας τεχνολογικής αλλαγής.

Κρίση εμπιστοσύνης

Παρά την εξάπλωση της τεχνητής νοημοσύνης, περισσότεροι από τους μισούς εργαζόμενους δηλώνουν ότι δεν έχουν λάβει πρόσφατη εκπαίδευση (56%), ούτε πρόσβαση σε μέντορες (57%). Το ποσοστό όσων ολοκλήρωσαν εκπαίδευση τους τελευταίους έξι μήνες παραμένει στο 44%, αμετάβλητο σε σχέση με πέρυσι.

Η έλλειψη αυτή επηρεάζει ιδιαίτερα τις μεγαλύτερες γενιές: οι Baby Boomers καταγράφουν πτώση εμπιστοσύνης στις ψηφιακές δεξιότητες κατά 35% και η Gen X κατά 25%, οδηγώντας σε συνολική υποχώρηση του αισθήματος εμπιστοσύνης από 76% το 2025 σε 73% το 2026.

Η τεχνολογική πίεση συνδέεται και με την ψυχολογική κατάσταση των εργαζομένων. Το 63% δηλώνει ότι βιώνει burnout, κυρίως λόγω άγχους (28%) και αυξημένου φόρτου εργασίας (24%). Παρά την ένταση αυτή, ο Δείκτης Ευημερίας παραμένει στο 67% και η ικανοποίηση από την εργασία στο 62%, στοιχεία που δείχνουν ότι οι εργαζόμενοι δεν εγκαταλείπουν την εργασία τους, αλλά παραμένουν από ανάγκη.

Η οικονομική διάσταση ενισχύει το φαινόμενο. Οι μισοί εργαζόμενοι παγκοσμίως (50%) δηλώνουν ότι χρειάζονται επιπλέον εισόδημα, ενώ στη γενιά Z το ποσοστό φτάνει το 68%. Παράλληλα, αν και το 64% σκοπεύει να παραμείνει στον εργοδότη του, το 60% εξακολουθεί να αναζητά νέες ευκαιρίες.

Η εικόνα ανά τον κόσμο

Η εικόνα διαφοροποιείται και γεωγραφικά. Η Ινδία εμφανίζει την υψηλότερη συνολική βαθμολογία (77%) και ταυτόχρονα υψηλή υιοθέτηση τεχνητής νοημοσύνης (77%), ενώ η Ιαπωνία καταγράφει τη χαμηλότερη συνολική βαθμολογία (48%), δείχνοντας ότι η σχέση με την τεχνολογία επηρεάζεται και από το εργασιακό και κοινωνικό πλαίσιο.

Η έρευνα καταλήγει σε σαφείς κατευθύνσεις προς τους εργοδότες. Η υποστήριξη της ευημερίας των εργαζομένων, ιδιαίτερα σε περιόδους πίεσης παραγωγικότητας και περιορισμού κόστους, μπορεί να αποτελέσει ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Παράλληλα, η δημιουργία ουσιαστικών διαδρομών εξέλιξης και η επένδυση σε εκπαίδευση, μπορούν να ενισχύσουν τη δέσμευση και να αξιοποιήσουν τις δυνατότητες παραγωγικότητας της τεχνητής νοημοσύνης.