To “δικαίωμα στα λήθη” δεν ισχύει για δεδομένα σε μητρώα εταιρειών

Νέα

10 Μαρτίου 2017

Την άποψη ότι δεν υφίσταται κανένα “δικαίωμα στη λήθη” για τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα, που περιέχονται σε μητρώα εταιρειών, εξέφρασε με σχετική απόφασή του το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Παράλληλα, πάντως, το Δικαστήριο κρίνει ότι, όταν έχει παρέλθει ένα αρκούντως μεγάλο χρονικό διάστημα μετά από τη λύση της όποιας εταιρείας, τα κράτη - μέλη μπορούν να προβλέπουν, σε ιδιαίτερα εξαιρετικές περιπτώσεις, περιορισμένη πρόσβαση των τρίτων στα δεδομένα αυτά.

Απόφαση του Δικαστηρίου για το “δικαίωμα στη λήθη”, σε περιπτώσεις που τα δεδομένα περιέχονται σε μητρώα εταιρειώνΗ υπόθεση ξεκίνησε, όταν το 2007 ο Salvatore Manni, διαχειριστής εταιρείας, στην οποία είχε ανατεθεί έργο ανέγερσης τουριστικού συγκροτήματος στην Ιταλία, στράφηκε δικαστικώς κατά του εμπορικού επιμελητηρίου της πόλεως Lecce. Κατ’ αυτόν, τα ακίνητα του εν λόγω συγκροτήματος δεν έβρισκαν αγοραστές, επειδή προέκυπτε από το μητρώο εταιρειών ότι ο ίδιος ήταν ο διαχειριστής μιας άλλης εταιρίας, που είχε κηρυχθεί σε πτώχευση το 1992 και που είχε εκκαθαριστεί το 2005. Το πρωτοδικείο του Lecce στην Ιταλία διέταξε το εμπορικό επιμελητήριο να ανωνυμοποιήσει τα προσωπικά δεδομένα, που συνδέουν τον S. Manni με την πτώχευση της πρώτης εταιρείας και το υποχρέωσε να αποκαταστήσει τη ζημία, που προκλήθηκε με τον τρόπο αυτό σε βάρος του.

Από την πλευρά του, το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο της Ιταλίας υπέβαλε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο διάφορα σχετικά προδικαστικά ερωτήματα. Το δικαστήριο ζήτησε από τις ευρωπαϊκές Αρχές της δικαιοσύνης να αποφανθούν, αν η δυνατότητα κάθε προσώπου να έχει πρόσβαση χωρίς χρονικό περιορισμό στα δεδομένα, που αφορούν τα φυσικά πρόσωπα, τα οποία περιλαμβάνονται σε μητρώα εταιρειών, αντιβαίνει την Οδηγία περί προστασίας των δεδομένων των φυσικών προσώπων, όπως και την Οδηγία περί δημοσιότητας των πράξεων των εταιρειών.

Η απόφαση
Με τη χθεσινή του απόφαση, το Δικαστήριο έκρινε ότι η επέμβαση στα θεμελιώδη δικαιώματα των εμπλεκομένων δεν είναι αντίθετη προς την αρχή της αναλογικότητας, καθώς μόνον περιορισμένος αριθμός δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα καταχωρίζεται στο μητρώο εταιριών. Αφετέρου έκρινε ότι δικαιολογείται τα φυσικά πρόσωπα, που αποφασίζουν να ασκήσουν οικονομική δραστηριότητα, να υποχρεώνονται να δημοσιοποιούν τα στοιχεία της ταυτότητάς τους και τις αρμοδιότητες τους στο πλαίσιο της εν λόγω εταιρίας. Εντούτοις, το Δικαστήριο δεν αποκλείει ότι, σε ειδικές περιπτώσεις, όταν έχει παρέλθει ένα αρκούντως μακρύ χρονικό διάστημα από τη λύση της εταιρείας, επιτακτικοί και θεμιτοί λόγοι συνδεόμενοι με τη συγκεκριμένη περίπτωση του ενδιαφερομένου, μπορούν να δικαιολογούν, όλως εξαιρετικώς, να περιορίζεται η πρόσβαση στα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα που τον αφορούν εκ μέρους τρίτων, που δικαιολογούν ειδικό συμφέρον να λάβουν γνώση των δεδομένων αυτών. “Ένας τέτοιος περιορισμός προσβάσεως στα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα πρέπει να προκύπτει από εκτίμηση κατά περίπτωση. Εναπόκειται σε κάθε κράτος - μέλος να αποφασίσει αν επιθυμεί στην έννομη τάξη του έναν τέτοιο περιορισμό της προσβάσεως αυτής”, αναφέρει το Δικαστήριο.

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ - ΜΑΡΤΙΟΣ 2016

ΤΕΥΧΟΣ

43

Α. Τσίπρας, Κ. Μητσοτάκης, EITO, Cisco, Accenture, PwC, IDC, WEF, Focus Bari

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2017

ΤΕΥΧΟΣ

13

Έρευνα για την Αγορά Τεχνολογιών Πληροφορικής & Επικοινωνιών 2017/ 2018

Αναζητήστε εδώ

Διαθέσιμες θέσεις εργασίας στον κλάδο Tεχνολογιών Πληροφορικής και Επικοινωνιών

Ευκαιρίες καριέρας